środa, 22 czerwca 2011

Gdzie się podziały nasze motyle?

Jeszcze nie tak dawno przejechanie samochodem kilku kilometrów za miasto oznaczało konieczność mycia przedniej szyby, tak była wytapetowana fragmentami skrzydeł, odnóży i innych trudnych do identyfikacji fragmentów ciałek owadów, które nie miały prawa  przeżyć zderzenia czołowego z samochodem. Pamiętam, jak kilka lat temu znajomy wychwalał komfort jazdy po Szwajcarii, gdzie „nawet z robalami latającymi” się jakoś uporano. Chemia ogrodowo-trawniczkowa wytłukła wszystko, co się ruszało i nie zdołało uciec. I chyba u nas niestety, po latach się porobiło podobnie. Dzisiaj raptem trafił nam się aż jeden motyl, bielinek-kapustnik chyba, jak na biologii uczono.
Nad jeziorem było już lepiej- tam ważek aksamitnie granatowych wysyp prawdziwy. I znów kukułka, i bobrów ślady.  Uciekliśmy w leśną ciszę dość wcześnie, pilnując, by korki nas nie dosięgły. I warto było. Tylko jezioro, rozświergotany las, kojąca bezcywilizacyjna cisza zakłócana pluskiem ryb i brzęczeniem owadów. I nagle łups! Młode Człowieki na motorze z muzyką, głośną, na  ile maszyna pozwoli jej się przebić. I to jaką muzyką! Disco italiano! Myślałam, że wymarło to śmiercią naturalną, a tu mało, że głośno, to z szacunkiem dla makaronowej muzy, bez prześmiewczej ironii, no gdzieżby. Ale chyba psica nasza groźna im się wydała w swej ogromności, bo przyjrzawszy się jej miejsce na biwak wybrali nieco dalej. Ale i tak niosło po jeziorze.

 A motylom posadziłam w ogrodzie budleję i liatrę kłosową (liatris spicata), by poza rusałką pawikiem i zawisakiem, który onegdaj odwiedzał u nas caprifolium, gdy jeszcze obficie kwitło, przyfruwały też inne łuskoskrzydłe. A tak nawiasem, podobno co dziesiąty organizm na naszej planecie należy do rzędu Lepidoptera. Tylko dlaczego motyle widać dopiero w motylarni? Może kwiatów zbyt mało w równo przyciętych ogrodach, zdominowanych przez cmentarne thuje? Sadźmy więcej kwiatów, może będzie więcej motyli…


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz