Przytulić jeża

Od paru dni mamy nową domowniczkę – jeżynkę Christinę. Zwierzątko po przejściach trafiło w ręce zapłakanej po koszatniczkach Złotowłosej i tak od paru dni nawzajem się pocieszają. Jeżynka jest bardzo towarzyska, a przede wszystkim lubi się przytulać i wtulać. Podbiła serca wszystkich domowników, nie oparł się jej urokowi nawet Wielki Pies. Krystynka ma nieco odmienny od  naszych zwierząt rytm dobowy, ale to akurat w sam raz by się nawzajem sobą nie zamęczyć i pozwolić zwierzątku odpocząć. Więcej fotek Krystynki, zwłaszcza z jej dzieciństwa, można znaleźć na stronie hodowli, z której pochodzi: krainajezy.pl

 

Anima. Obrazy z Afryki

Mały i ciasny ten świat. Po raz kolejny natykam się na znajomych z blogosfery, których wcześniej odnalazłam w kinie. Tym razem wyciągnęłam ich z domowej biblioteczki szukając lektur na wakacje.  Anima. Obrazy z Afryki 2005-2013 to albumowy katalog do wystawy, która zdarzyła się jakiś czas temu w Poznaniu, w Galerii Piekary. Jej autorami są « Leorodzice », a raczej Leomama (patrz : film « Nasza klątwa » i leoblog), tym razem wędrująca po Afryce w sposób dość szczególny, bo tropiąc ślady (nie)obecności.

Magda Hueckel pokazuje resztki organiczne w różnym stanie trwania, zabiera nas w podróż do Afryki pełnej fetyszy i tajemnic. Dokumentuje krainy porzucone przez swoich mieszkańców. Uwiecznia schody bez domu, prowadzące dziś donikąd, a może do nieba, zagospodarowane przez ptaki. Utrwala lokalne symbole wędrówki ciała i duszy, ich podróż w czasie i dojrzewanie aż do rozkładu tego, co rozkładalne.   

Ta fotograficzna wędrówka pod prąd rzece ludzi, która pokonuje pustynię i morza, by dotrzeć do rajskiej Europy, prowadzi nas do Mali, do RPA, Beninu, Etiopii i Algierii, do miejsc, z których odeszli ludzie. Kiedy ? Dokąd ? Zapewne dawno. Z pewnością daleko. Może do Europy.

Zabójcze lato

Wydawać by się mogło z pozoru, że tak upalne lato, jakie trafiło się nam w tym roku najtrudniej przetrwać futrzastym zwierzakom, zwłaszcza naszej « zimowej » psinie. Tymczasem psisko, choć sapie jak lokomotywa, ma się całkiem nieźle, kąpać się nie lubi, nawet wtedy, gdy wszystko, co żywe do wody się pcha. Tymczasem nasze małe dwie inne zwierzęce domowniczki, niestety upałów nie przetrzymały. Koszatniczki Karol i Kamil, ku rozpaczy Złotowłosej, wybrały chłodniejszą krainę i do niej się przeniosły. Na pocieszenie dla Złotowłosej, z podziękowaniem za dwa lata wspólnej krzątaniny, zamieszczam ich ostatnie fotki.   

 

Wakacyjne lektury

Bliskość i utrata. Rekonstrukcja czyjegoś życia, przygotowanie do druku

rozpoczętych przez zmarłą opowiadań ku odzyskaniu złudzenia jej istnienia. To motyw przewodni znakomicie napisanej powieści Francisco Goldmana, Mów do niej (oryg. Say her name). Terapeutyczny strzał w dziesiątkę – utracona ukochana ożywa nie tylko we wspomnieniach, ale też w pozostawionych notatkach, niedokończonych opowiadaniach, w innych ludziach. Love story połączona z kryminałem, choć od początku wiadomo, że mamy do czynienia z nieszczęśliwym wypadkiem. Bez tkliwości, z napięciem, z erotyką i bliskością mimo rzeczywistej nieobecności głównej bohaterki. Piękny literacki pomnik z eptafium : « Świat jest (...) zbyt durny i pełen wrogości, by mierzyć się z nim w pojedynkę » (s. 391, wyd. Agora 2015). Przeczytać na pewno warto.

"Timbuktu"

Znane mi dotąd z relacji naszej polsko - afrykańskiej Iwony « malijskie » historie, głównie te z 2012r.,  zobaczyłam w kinie. Właściwie nie wiadomo, w którym miejscu w tym filmie kończy się dokument, a gdzie zaczyna się fikcyjna, poetycka opowieść.

  W malowniczym pustynnym pejzażu łatwo o kicz. U Sissako mamy na pierwszym planie (nie) wrażliwość – na drugiego człowieka, na jego historię, na jego tradycję. Rozstrzelane figurki, zakazany futbol, zabroniona muzyka. Nakazane nowe zwyczaje zakrywania twarzy, dłoni i stóp. Ekstremalni islamiści w butach  i z bronią w meczecie. Poza ich prawem jest tylko szalona Tahitanka, wątkiem trzęsienia ziemi przywołując kolejną sytuację sprawdzającą siłę humanitaryzmu.

Wydarzenia cytowane z rzeczywistości splatają się tu ze sztuką obrazu i akcji powstałej w myślach reżysera. « Zrobiłem film o historiach, które świat przemilczał » - wyznał nie kryjąc łez podczas konferencji prasowej reżyser filmu, Abderrahmane Sissako

https://www.youtube.com/watch?v=UNJQxU7__7A

i pokazał, że wyobraźnią można rozegrać mecz piłkarski bez piłki, można zatańczyć bez muzyki. Można też przeciwstawić przemocy delikatność i pokazać człowieczeństwo w obrazach, które wydają się być wyłącznie scenami brutalnymi.